Portret door Ruud Pos

Portret door Ruud Pos

 

gerrit janssens


Ik (°1975, Antwerpen) moet ongeveer negen geweest zijn, toen ik zeker wist dat ik strips wilde maken. Ik tekende zonder ophouden, tot iemand me zei dat ik beter was in verhalen verzinnen dan tekenen. Ik was er kapot van. Ik wilde in de sporen van mijn grootvader treden, die een waar teken- en verteltalent was.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik sindsdien in één mooie, rechte lijn richting schrijverschap ben gewandeld, maar dat is niet zo.

Nu weet ik dat taal en verhalen altijd ‘road companions’ zijn gebleven, en al helemaal toen ik haast per ongeluk Germaanse talen ging studeren. Hoewel, mijn leerkracht Nederlands, Engels en Duits in de derde graad gaf me een duw in die richting, en het vertrouwen om me eraan te wagen.

Schrijven leerde ik er niet. Maar omvergeblazen werd ik wel, door 'London Fields' van Martin Amis, en vooral Duitse literatuur, waardoor ik me herinnerde wat ik wilde: dat ook voor anderen doen met mijn verhalen.

En toch. Ik las, maar ‘als schrijver leven’, lukte me daarna niet. Onlangs besefte ik dat ook daar geen regels voor zijn, zoals Aidan Chambers me jaren terug had geleerd in een sessie creatief schrijven. 

Dankzij workshops songwriting met Bram Vermeulen en schrijven met verschillende auteurs tijdens de Zomeracademie zoals Ingrid Verhelst, begon ik mezelf ernstig te nemen. Masterclasses literaire fictie met Paul Sebes en Willem Bisseling brachten me nog dichter bij mezelf, en bij harder werken. En daarvoor een snelle novelle bij Averbode. Net als gitaar spelen en muziek maken met mijn beste vrienden, wat nog altijd mijn anker is.

Jaren zijn voorbijgegaan, van schrijven en niet schrijven, van vallen en opstaan. Tot de vierde versie van 'Twaalf' in goede aarde viel bij mijn agent Willem en zijn team.

Dat is in 2017 mijn eerste roman geworden, terwijl mijn tweede boek aan mijn mouw trekt. 

Ondertussen werk ik als copywriter bij een communicatiebureau in Mechelen;  woon ik in Antwerpen, ben ik getrouwd en heb ik twee heerlijk drukke zonen

Wanneer ik niet schrijf of lees, coach ik jonge voetballers in onze plaatselijke club, speel gitaar en game te vaak op PS4, waar ik meer verlies in FIFA dan me lief is. Mijn avatar is niet voor niets een eikel.

Mijn kort verhaal 'Subject: re: unfinished business' werd opgenomen in de Valentijnbundel 'Iedereen verliefd' van Stichting Lezen Vlaanderen in 2006.

In 2004 werd ik met 25 andere auteurs met portret en kort verhaal opgenomen in de bundel 'Levende schrijvers' van Antwerpen Boekenstad.